فیلم جدید وس اندرسون در مورد زندگی یک دلال هنری

زندگی دلال هنری «جوسپه دووین»در فیلم جدید وس اندرسون با نام " the French dispatch":

زندگی دلال هنری «جوسپه دووین»در فیلم جدید وس اندرسون با نام ” the French dispatch“:

خالق فیلم هتل بزرگ بوداپست اینبار به سراغ زندگی یک دلال هنری رفته است و او کسی نیست جز؛ جوسپه دووین. در نیمه اول قرن بیستم تعداد کمی از دلالان همانند جوسپه دووین توانستند با فروش آثار هنری قدیمی به ثروتمندان، سهم قابل توجهی در بازار هنر داشته باشند. S. N. Behrman در مقاله روزنامه نیویورکر در سال ۱۹۵۱ با عنوان “روزهای دووین” می نویسد: دووین که قبل از مرگش در سال ۱۹۳۹ و در سن شصت و نه سالگی، عنوان لرد دووین میلبانک را کسب کرد،  متوجه این امر شد که هنر به طور فراوان در اروپا یافت می شود اما سرمایه اصلی در آمریکا است و همین مشاهده ساده تمام حرفه حیرت انگیز او را شکل داد.

این قطعه از مجله در زمره یکی از الهام‌بخش‌ترین منابع برای فیلم وس اندرسون با نام The French Dispatch شد که در آن به سه روزنامه‌نگار و داستان‌های معروف آنها می‌پردازد. برای ادای احترام به روزنامه نیویورکر، فیلم وس اندرسون شامل چندین بخش مجزا می شود. برای مثال اولین قسمت آن « The Concrete Masterpiece » است که در آن J. K. L. Berensen (تیلدا سوینتون)، نویسنده نشریه فرانسوی، فروشنده هنری جولین کادازیو (با بازی آدرین براودی ) را به ما معرفی می کند.

وس اندرسون

در کل شخصیت دووین و کادازیو شباهت کمی با هم داشتند، به جز اینکه هر دو خود را ارزیاب آثار هنری می دانستند. دووین با فروش به اندرو ملون، جی پی مورگان، هنری کلی فریک و بنجامین آلتمن، سلیقه افسانه‌ای‌ترین میلیونرهای آمریکایی آن زمان را شکل می داد. او عملا ترفند خرید قطعات هنری با قیمت های نجومی را ابداع کرد و می توانست مشتریان خود را متقاعد کند که آثار بسیار ارزشمندی در اختیار آنها می گذارد. به گفته نیویورکر، زمانی که دووین یک پرتره اشرافی از یک زن انگلیسی اسم و رسم دار خرید، او را متقاعد کرد که آن را به قیمت ۲۵۰۰۰ پوند- برخلاف ۱۸۰۰۰ پوندی که در ابتدا درخواست کرده بود- به او بفروشد. در حقیقت او از قیمت گزافی که می‌توانست آن را بفروشد آگاه بود و به همین علت از لحاظ اخلاقی نمی‌توانست از آن زن کلاهبرداری کند. او همچنین می‌دانست که با ارائه پیشنهاد خود، بعدتر می‌تواند مبلغ بیشتری را برای نقاشی مطالبه کند. در واقع، او ارزش سرمایه خود را صرفاً از طریق استراتژی های زیرکانه بالا برده بود.همچنین دووین با جمع آوری جواهرات سلطنتی از اروپا، آوردن آنها به ایالات متحده و فروش به تازه به دوران رسیده ها میلیون ها دلار به دست می آورد.

می توان گفت که دووین همواره فردی جذاب بود اما کادازیو رویکرد تهاجمی داشت. از سویی کادازیو نیز مانند دووین فروشنده ای زیرک بود و حاضر می شد هر قیمتی را که برای بدست آوردن انحصار بازار  لازم است بپردازد تا ایده های خود را اثبات کند.
برای مثال در قسمتی از فیلم کادازیو به دلیل فرار مالیاتی به زندان می رود و  در آن حین، با اثر نقاشی موزس روزنتالر خیالی (بنیسیو دل تورو) در طی یک کلاس هنر درمانی روبرو می شود. اثری که در آن خطوط تند صورتی، بنفش و قرمز در مرکز نقاشی با حاشیه‌های سیاه به چشم می خورند. این اثر با عنوان Simon Naked Cell Black J Hobby Room، در داخل فیلم به عنوان اولین شاهکار مدرن معرفی می شود. این هنرمند به خاطر سر بریدن دو مرد، یکی به طور تصادفی و دیگری برای دفاع از خود در زندان است. کادازیو این نقاشی را به قیمتی بسیار بیشتر از آنچه روزنتالر برای آن درخواست می کند می خرد و آن را با طرح نقشه ای به خانه اقوامش می برد.
کادازیو به آنها پیشنهاد می کند که فروش آثار هنری قدیمی را متوقف کنند و در عوض به هنر معاصر بپردازند. او برای متقاعد کردن آنها درمورد استعداد روزنتالر، تصویری از گنجشکی را که او در ۴۵ ثانیه کشیده است نشان می دهد و آن را عالی می داند. روزنتالر با اینکه می تواند هنری با سبک بیانگر خلق کند، اما به اثر انتزاعی گرایش بیشتری دارد. پس از آن نیز کادازیو مشوق روزنتالربرای کشیدن کارهای بیشتر می شود. پس از سه سال انتظار، او ترتیب نمایش شاهکارهای جدید روزنتالر را برای مشتریان خود – آن هم نه در یک گالری، بلکه در داخل زندانی که روزنتالر در آن زندانی است- می دهد.

همیشه با نگاه به شخصیت هایی مانند دووین یا کادازیو یک سوال قدیمی به ذهن می آید؛ آیا دلالان به همان میزانی که ادعا دارند هنر را دوست دارند یا واقعاً شیفته پولی هستند که به دست می آورند؟ با توجه به شخصیت دووین، هرگز نمی توان مطمئن بود. زیرا همان طور که S. N. Behrman  همچنین در روزنامه  نیویورکر درباره دووین می نویسد: «هر عکسی که او باید می‌فروخت، هر تاپستری و هر قطعه مجسمه‌؛ فقط مابین اثر قبل و  بعد بهترین خود بود.

اما با کادازیو، پاسخ به این سوال واضح تر است؛ زمانی که او وارد زندان می شود،آثار جدید روزنتالر را موفقیت آمیز ارزیابی می کند. اما با وجود مشکل کوچکی که آن هم این مساله است که روزنتالر آثار را مستقیماً روی دیوار زندان نقاشی کرده است در نهایت به  نوعی راه نجات می رسد؛ او یاد می‌گیرد کاری را که نمی‌تواند بفروشد دوست داشته باشد.

اشتراک گذاری این مطلب
Share on facebook
Share on twitter
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on pinterest