پنج اثر پل سزان که در آنها حرف هایی بیش از آنچه به چشم می آید، وجود دارد!

برای هنرمندی که بیش از یک قرن پیش درگذشت، پل سزان همیشه راهی برای ایجاد احساسی نو را بلد بود. او کوچ نشینی هنرمندانه خود را چه در درون و چه خارج از جنبش امپرسیونیستی زمانه­اش، به معنای واقعی کلمه همچون عشایر، بین پاریس و زادگاهش، اکس آن پروونس انجام می­داد. پس از مرگ او در سال ۱۹۰۶، نام او به مثابه فریادی برای تظاهرات مدرنیست تبدیل شد و آثارش با اشتیاق توسط هنرمندانی مانند پل گوگن، پیر آگوست رنوار، ادگار دگا و کامیل پیسارو جمع ­آوری شد.

 

اثر پل سزان

پل سزان، سلف پرتره (حدود ۱۸۹۵) (جزئیات)، آبرنگ، ۱۰ ۱/۴ x 8 5/8 اینچ. ساملونگ فیلشنفلد، زوریخ

 

یک نمایشگاه با موضوع بازنگری و مروری بر آثار و زندگی این هنرمند در حال حاضر از موسسه هنر شیکاگو (پایان در ۵ سپتامبر) به گالری مدرن تیت (۵ اکتبر ۲۰۲۲ تا ۱۲ مارس ۲۰۲۳) در حال انتقال است. بر اساس آثار به نمایش درآمده، جزئیات زندگی نامه ­ای کمتر شناخته شده­ای درباره این هنرمند شمایل شکن، روشن خواهد شد. برای مثال در سردر نمایشگاه، متوجه یک اتفاق بزرگ خواهید شد: در نمایشگاه نام سزان بدون آکسان روی اولین “E” نوشته شده است، درست همانطور که او در امضا خود آن را می­نوشت. کیوریتورها استدلال می‌کنند که «É» آکسان‌دار، از گویش شهرنشین‌تر پاریسی باقی مانده است. فقدان آکسان در نوشتار خود سزان  نیز نشان­دهنده وفاداری او به گویش پرووانسی آن دوران است.

در زیر پنج اثر پل سزان که به انتخاب گردآورندگان، در این نمایشگاه بازنگرانه گنجانده شده ­اند، آورده شده است.

 

۱- پدر هنرمند، در حال خواندن “L’Événement” (1866)

 

اثر پل سزان

پل سزان، پدر هنرمند، در حال خواندن “L’Événement” (۱۸۶۶)، رنگ روغن روی بوم، ۷۸ ۱/۸ x 46 15/16 اینچ. گالری ملی هنر، واشنگتن، دی سی. عکس  Wikimedia Commons

 

سزان در بیشتر دوران حرفه ­ای خود به سمت بوم­های نقاشی در مقیاس بزرگ جذب نشد. اما استثنای این قاعده موردی معروف است: سه­ گانه Les Grandes Baigneuses او که پس از مرگش در استودیوی او یافت شد (به شماره ۴ زیر مراجعه کنید). با این حال، پس از Les Grandes Baigneuses، بزرگ­ترین نقاشی او این پرتره اولیه از پدرش لوئی آگوست سزان بود که با ابروهای درهم رفته و به طرز ناخوشایندی روی صندلی راحتی نشسته است.

این شاید اعتراف‌کننده‌ترین تابلویی باشد که سزان تا به حال نقاشی کرده است. علیرغم ارائه حمایت مالی پدر به پسرش و ساخت استودیویی برای او در Bastide du Jas de Bouffan، لوئی آگوست با فعالیت‌های هنری سزان مخالفت داشت و رابطه بین این دو در تمام طول زندگی سزان پر از مشکل باقی ماند. این نقاشی هم تنش بین این پدر و پسر را منعکس می­کند و همچنین خیلی بیهوده آرزوی رستگاری آن­ها را دارد. لویی آگوست به قندان، گلابی و جام آبی (۱۸۶۵-۱۸۶۵) که طبیعت بی­جانی بود که در آن زمان به تازگی توسط سزان نقاشی شده بود؛ پشت کرده است. او در حال خواندن L’Événement است. روزنامه­ ای که عمر کوتاهی داشت و در اوایل از امپرسیونیسم فرانسوی حمایت می­کرد. در واقع، لویی آگوست مشترک نشریه دیگری بود.

گلوریا گروم، مسئول نقاشی و مجسمه ­سازی اروپایی در مؤسسه هنر و یکی از کیوریتورهای اصلی موسسه «سزان» می­گوید: «سزان پدرش را بر تخت سلطنت می­نشاند، اما در عین حال خودش را هم در آن جا می­دهد.»

 

 

۲- خیابان در Jas de Bouffan (حدود ۱۸۷۴–۱۸۷۵)

 

اثر پل سزان

پل سزان، خیابان در جاس د بوفان (حدود ۱۸۷۴–۱۸۷۵)، رنگ روغن روی بوم، ۱۵×۱۸ ۱/۸ اینچ. مجموعه تیت، لندن. عکس: Wikimedia Commons Paul Cezanne, The Avenue at Jas de Bouffan (حدود ۱۸۷۴–۱۸۷۵)، رنگ روغن روی بوم، ۱۵ x 18 1/8 اینچ. مجموعه تیت، لندن. عکس: Wikimedia Commons

 

در زمان خلق این نقاشی، سزان به شدت تحت تاثیر جادوی امپرسیونیسم بود. با این وجود، او ضربات ضخیم قلم موی خود، در مناظر قبلی­اش را، باری دیگر در سال۱۸۶۰، تکرار کرد تا جاده­ای را از عمارت فوق‌العاده خانواده‌اش، با ردیفی از درختان شاه بلوط و قاب کاهگلی ضخیم علف در پیش‌زمینه سمت راست، به تصویر بکشد.

در مورد این تابلو، ناتالیا سیدلینا، کیوریتور گالری تیت می­گوید:” این اثر، زاییده تخیل سزان است.” در جایی که او ایستاده است و از خانه دور می­شود؛ استخر خانواده قابل مشاهده است. ویژگی­ای که تمام تزئینات سبک زندگی بورژوازی با کنده­کاری­هایی به شکل شیر و یک فواره را دارد. سزان این منظره را خیلی ظریف و نرم بازسازی کرد و صحنه را به ایده­آل باغی، که در اوایل دوره رمانتیک شکل گرفته بود؛ نزدیک­تر کرد.

 

 

۳- اووِرز، نمای پانورامیک (۱۸۷۳–۱۸۷۵)

 

اثر پل سزان

پل سزان، اوورز، نمای پانورامیک (۱۸۷۳–۱۸۷۵)، رنگ روغن روی بوم، ۲۵ ۵/۸ در ۳۲ اینچ. موسسه هنر شیکاگو عکس: Wikimedia Commons

 

Auvers-sur-Oise، در شمال غربی پاریس، در قرن نوزدهم به لطف دکتر پل گشه، پزشکی که اولین تقویت­کننده امپرسیونیست­ها بود، به مکه هنرمندان تبدیل شد. او در ساختمان سفید و برج مانند سمت چپ بالای این ترکیب زندگی می­کرد که سزان در اولین اقامت طولانی خود در اوورز به دعوت پیسارو نقاشی کرد. تصمیم سزان برای نقاشی این منطقه نشان­دهنده نزدیکی او به افراد گروه امپرسیونیست بود.

به‌نظر می‌رسد که سزان، متناسب با محیط این منطقه، آزادانه­تر از کارهای قبلی خود، دست به تجربه می­زند. واضح است که صدایی در ذهن سزان، او را فرامی­خواند. کیتلین هسکل، گردآور آثار هنری مدرن و معاصر در مؤسسه هنر، می‌گوید:” او در حال یافتن یک راه جدید و سازنده‌تر برای مونتاژ کردن یک عکس و نمایش دادن نشانه‌ها بر روی سطح است.” در این بوم، شاید هفت رویکرد مختلف برای رنگ­گذاری و جزئیات خطی­ای وجود دارد، که در آن ساختارهای زاویه‌داری را دیده می­شود که شروع به درهم تنیدگی با یکدیگر می‌کنند.”

 

۴- حمام­ کننده (۱۸۸۵)

 

اثر پل سزان

پل سزان، حمام کننده (۱۸۸۵)، رنگ روغن روی بوم، ۵۰×۳۸ ۱/۸ اینچ. موزه هنرهای مدرن، نیویورک عکس: ویکی‌مدیا کامانز

 

مانند تابلوی The Artist’s Father، این حمام‌کننده نمونه‌ای نادر از یک بوم در مقیاس بزرگ است که یک فیگور را به تصویر می‌کشد که برگرفته از اثر قبلی سزان، «حمام‌کنندگان در استراحت» است(۱۸۷۶–۱۸۷۷).

به گفته هاسکل، ایجاد یک «یادبود حقیقی» از چهره­ای کاملا معمولی، به‌طور بنیادی تمهیدات کلاسیک و رئالیستی آن زمان را در هم آمیخت. او در ادامه اضافه کرد: «این یک ژست قهرمانانه و ویژه نیست. کمی کنایه یا به نوعی پارادوکس بین روزمرگی شخصیت اصلی سوژه و بزرگی ابعاد این نقاشی وجود دارد.

ما همچنین می دانیم که سزان این فیگور را نه از یک مدل زنده، بلکه از روی یک عکس به تصویر کشیده است. این حقیقت حاکی از استقبال او از پیشتازی تکنولوژی در تغییر تولیدات هنری در آن زمان است، که شامل سفارش لوله رنگ‌ها، بوم‌های از پیش آماده و سه­پایه‌های تاشو می‌شد.

 

 

۵- سیگاری (۱۸۹۰)

اثر پل سزان

پل سزان، سیگاری (۱۸۹۰)، رنگ روغن روی بوم، ۳۶ ۱/۲ در ۲۹ اینچ. کونستال مانهایم. عکس: ویکی‌مدیا کامانز

 

در زمانی که این پرتره تکمیل شد، سزان پاریس را به مقصد منطقه اکس-آن ترک کرده بود، جایی که هنر او نیز به همین ترتیب، شیبی محافظه‌کارانه و بی‌نظم داشت. او به‌عنوان سوژه‌ جدید، به سراغ کارگران روزمزد محلی رفت – از جمله مرد ناشناس این تابلو- که به نظر می‌رسد در «بازیکنان کارت»، اثر سزان (۱۸۹۰–۱۸۹۲) نیز ظاهر می‌شود.

با این حال، گروم تأکید می­کند که «محافظه کاری» سزان در این دوره فقط در حد سبک، گسترش یافته است، نه به اجرا. صمیمیت این پرتره تک­پیکری، تنها بر ویژگی‌های خارق‌العاده این نقاشی تأکید می‌کند، مانند ژست تا حدی ساختگی فیگور و زاویه عجیب و غریب سطحی که روی آن تکیه کرده است. و در پس‌زمینه و لباس سوژه می‌چرخد، جایی که سزان «از افزودن یک رنگ دیگر امتناع می‌کند».

گروم می‌گوید: «هیچ چیز، واقعاً مثل یک پرتره رئالیستی کار نمی‌کند.” نتیجه نهایی این است که این مرد مکانی برای استراحت ندارد. او حتی در پوزیشنی که در زندگی، وجود خارجی ندارد؛ قرار گرفته است.”

 

 

اشتراک گذاری این مطلب